Það tekur okkur í Örkuml-útgáfunni sárt að þurfa að tilkynna það, að
ekkert
verður af Pönkhátíðinni þetta árið.
Að baki þessu liggja nokkrar ástæður. Þó er það ein, öðrum fremur sem varð
þess valdandi, að ekkert varð úr fyrirhuguðum tónleikum: Okkur tókst ekki að
útvega stað til að hýsa þessa annáluðu hátíð. Nú skulum við
kafa aðeins dýpra oní þessa skýringu: Nóg hefur verið reynt í þá veru að
útvega frambærilegan stað undir þennan viðburð, en alltaf hefur viðkvæðið
reynst hið sama: "Það er ekki hægt" eða: "Við viljum það
ekki". Svo virðist
vera að það fólk sem er í forsvari fyrir þá staði er við reyndum að
fá til fylgilags við okkur hafi hreinlega verið hrætt við nafngiftina
Pönk, eða þá bara við þetta tiltekna tónleikaform. Við höllumst frekar að
því fyrrnefnda, þar sem nú er verið að halda tónleika áþekka þessum víðs
vegar um höfuðborgarsvæðið undir öðrum heitum, jafnvel í þessum rituðu orðum.
Orðið pönk sem slíkt virðist oftast nær standa fyrir eitthvað neikvætt í
hugum fólks, svo sem: niðurrif og eyðileggingu. Því er ekki að undra að
undirtektirnar séu eins og raun ber vitni. Okkur finnst það engu að síður
ansi hart, þegar önnur hver hljómsveit á Íslandi telur sig vera að spila
einhvers konar pönk, að enginn tónleikastaðarhaldari skuli hafa svo opinn huga og
listrænt hugrekki að geta ekki treyst sér til þess að hafa þennan lofsöng til
gleðinnar í sínum húsakynnum og þar með lagt sitt að mörkum til fjölbreytts
menningarstarfs í Reykjavík.
Á Íslandi ríkir fákeppni í aðgang neytandans að tónlist. Forsjárhyggja
framhaldskólanna er með eindæmum, þar sem 68 kynsslóðin er að segja krökkum hvað
má gera og hvað má ekki gera. Ritskoðun fjölmiðla er ekki mikið skárri þar sem
útvaldir útvarpsmenn ákveða hvað krakkar megi hlusta á, og hvað þeir megi ekki
hlusta á.
Næstum aldrei er pönk tengt sköpun, heilbrigðri útrás, frelsi einstaklingsins til
að gera það sem hann vill, friðarboðskap sem flestir geta tekið undir að ógleymdu
því ótvíræða skemmtanagildi sem þessi hátíð felur í sér. Þetta ásamt mörgu
fleiru stendur Pönkið fyrir í okkar huga og margra annara sem hafa fjölmennt á þessa
hátíð og haft gaman að.
Það skýtur dálítið skökku við að okkar mati, að ónefndir framhaldsskólar
hafni því að halda með okkur Pönk´99, ef þeir gefa sér þessar áðurnefndu
neikvæðnisforsendur. Því hvað eru t.d. skólaböllin annað en neikvæðnin út í
gegn: slagsmál, fyllerí ungmenna, skemmdarverk og hvorki meira né minna en
heilt dauðaherbergi fyrir unglingana sem ganga full geyst Bakkusi á vit. [tók burt]
(Það er auðvitað mikið þarfaþing að hafa svona vistarveru, því að um er að
ræða óreynda drykkjumenn sem margir hverjir eru að stíga sín fyrstu spor á
áfengisbrautinni, og ekki við öðru að búast en að þeir misstígi sig aðeins
í allri gleðinni fyrst um sinn).
Jæja, Pönkið er nú hreinasta barnaskemmtun, miðað við öll þessi ósköp, enda
ekki hugsað sem þjálfunarbúðir fyrir unga og upprennandi drykkjumenn.
Ef við erum fullkomlega heiðarlegir, þá hefðum við nokkuð auðveldlega
getað haldið Pönkið á öldurhúsi. Aldurstakmark hefði þýtt vonbrigði, og var
áhugi okkar á því nákvæmlega enginn.
Þó að engin verði Pönkhátíðin þetta árið, erum við bara nokkuð sáttir
við lífið og tilveruna. Minningin um þrjár vel heppnaðar hátíðir situr eftir.
Og þrátt fyrir allan þennan mótbyr, munum við síður en svo fara að hengja
haus. Við munum halda ótrauðir áfram í baráttunni, og ekki er ólíklegt að
uppúr þeirri baráttu verði einhverjar uppákomur, tónleikar eða þá annað
skemmtilegt á vegum Örkuml-útgáfunnar.
Lifið heil og fordómalaus. Pönknefnd Örkuml-útgáfunnar.