Fingur bendir
Til baka

 
  Úr skúffum og skápum ömmu  
  Heilsufarskvæði:

Nú líður mér illa,
lasinn er ég,
margs konar kvilla
merki ber ég,
um allan skrokkinn
frá skalla að il,
mér finnst ég alls staðar
finna til.
Þessi andskoti birtist í ýmsum myndum,
- fjölbreytnin er með ólíkindum:
í vindverkjum sterkum,
vondu kvefi,
ræmu í kverkum,
rennsli úr nefi,
svo er þrálátur hósti
og þyngsli fyrir brjósti,
en beinverkir þjarma að baki og fótum,
og það brakar í öllum liðamótum,
þar grasserar sem sé gigtarfjandi,
sem almennt er talinn ólæknandi.
Þá er sljóleiki í augum,
en slappelsi á taugum,
og svo þessi eilífa syfja,
eða sárindin innan rifja,
og óþægindi í einhverri mynd,
oftast báðu megin við þind.
Yfir höfðinu er þessi þráláti svimi,
en þreyta gagntekur alla limi.
Loks fylgir þessu lítill máttur,
óreglulegur andardráttur,
bólgnir eitlar og blásvört tunga,
bronkíttis í hægra lunga.
Svo safnast á skrokkinn skvapkennd fita,
þótt ég skeri við nögl hvern matarbita,
og í sjö vikur hef ég, segi og rita,
sofnað með köldu og vaknað með hita.
Samt hefði ég aldrei upphátt kvartað
ef lasleikinn væri ekki lagstur á hjartað,
þar hef ég nú orðið stöðuga stingi,
sem stafa af of háum blóðþrýstingi.
Og lon og don
hjá læknum er ég,
með litla von
frá langflestum fer ég,
því að lítið er gagnið
að geislum, bökstrum og sprautum
við svona fjölbreyttri
vanlíðan og þrautum.
Það ber helst við
að mér batni á köflum
af brúnum skömmtum
og magnýltöflum.
Og þó...
Já, batni mér snöggvast í bakinu og fótunum
mér versnar um leið í liðamótunum,
og verði eitthvert hlé á vonda lungnakvefinu,
þá vex sem því svarar andskotans rennslið úr nefinu,
og réni um stund hinn harði, þurri hósti,
þá hundraðfaldast þyngslin fyrir brjósti,
og líði mér snöggvast eilítið betur í augunum,
þá vex um helming vanlíðanin á taugunum.
og dvíni augnablik aðkenning hjartastingsins,
þá vex að sama skapi brjálæði blóðþrýstingsins.
Sem sagt: ég er á eilífum hlaupum
milli sérfróðra lækna og í lyfjakaupum.
Já,útlitið er ekki gott.
Ég þoli hvorki þurrt né vott,
það er að segja fæði.
Og friðlaus af fjörefnaskorti
til fróunar mér ég orti
þetta kvalastillandi kvæði.

 
  Úr ljóðabók Böðvars Guðlaugssonar, "Glott við tönn".  


Ruggustóll