Vér höfum alltaf á alvörutímum lifađ,
einkum ađ dómi ţeirra, sem mest hafa skrifađ.

En ţó ađ tilveran silist međ svipuđum hćtti,
hún semur í líf vort fjölmarga gamanţćtti,

og máske finnast margir er ljá ţeim eyra,
en miklu fleiri hvorki sjá ţá né heyra,

og ţeim vćri hollt í alvöru ađ yfirvega,
hve alvaran stundum gerir oss spaugilega,

og Goethe kallinn, sem grúskađi ţó í flestu,
á gamalsaldri taldi oss ţađ fyrir beztu:

ađ taka lífinu létt á hverju sem gengi,
mađur lifir svo skammt og er dauđur svo óralengi.