Sú var tíðin að það þótti afskaplega kvenlegt og pent að falla í öngvit við öll hugsanleg tækifæri. Tölvan mín er einmitt nýfarin að iðka þetta í tíma og ótíma, líður út ef ég gjóa til hennar augum svo ég tali nú ekki um fari ég að káfa á henni. Þetta háttalag getur ekki gengið svo ég dreif mig með hana í viðgerð. Og komst þá að að því allir "tölvudrengirnir mínir", þeir Dóri, Gummi og Marteinn voru bara horfnir þaðan sem þeir hafa hingað til verið - mér og tölvunni til óbilandi halds og trausts.
Ég er hrokagikkur og skaphundur af þingeyskum ættum - og mér líkar illa þegar skipt er út öllum "mínum" starfsmönnum í einu og sama fyrirtæki og það á einu bretti. Svo er tölvan mín líka sármóðguð - hún þekkir strákana af góðu einu og er ekkert um það gefið að láta bláókunnuga karlmenn fara að káfa á sér. Þar vorum við þó sammála, tölvan og ég. Bara ekki ef/þegar ég ætla að vinna eitthvað á hana. Þá fellur hún í öngvit, blessunin - hún er svoddan hefðardama. Ég fór í þjóðskrá til að leita "drengina mína" uppi - og fann þá Dóra og Gumma, sem hafa stofnað eigið fyrirtæki:

.

Ég dreif mig á staðinn - og sjá: þarna voru þessar elskur :-) og ég og tölvan mín sjáum fram á bjartari tíð með blóm í haga :-)
Ég - sem hef reyndar alltaf verið dökkhærð - endurheimti mitt víðfræga og yndisfagra ljóskubros með "det samme" og ró og friður settist að í sálinni - og svei mér ef tölvan brosir ekki bara líka ;-)
Og fáum okkur kaffi :-)